Te druk met Business voor Spiritualiteit?

De maand september is voor mij vooral een van veel ontmoetingen. Niet eerder zag ik in korte tijd zoveel verschillende mensen en organisaties tegenover me zitten. Directeuren, ondernemers, redacteuren, non-profit en profit, zakelijk en vaak zeer gedreven. Het heeft alles te maken met mijn start deze zomer als zelfstandig gevestigd coach. Waarom ik erover vertel? Omdat het alles te maken heeft met waar ik me graag mee bezighoudt: mensen en verdieping, groei, communicatie, enz.

Geen tijd voor? Wel sla deze blog gerust over! Het is tenslotte september en iedereen is intussen weer op stoom gekomen. Afspraken, targets genoeg, en de nodige output moet geleverd worden. Komt bij dat het Kredietcrisis is, en je je geld niet uit gaat zitten geven aan dingen die niet nodig zijn. Dus geen tijd en geen geld voor coaching?

Het leek me leuk op deze blog toch iets te zeggen over de zin en onzin van coaching. Niet alleen omdat ik coach ben en graag nieuwe mensen ontmoet die op zoek zijn naar een goed coachtraject, maar ook omdat ik continu om me heen merk hoezeer het hele thema ‘bezinning’ leeft. Het heeft mij er ook toe doen besluiten een aparte weblog te starten dat specifiek coaching als thema zal hebben.

Bye Gerard Kelly!

Vanmorgen zat ik bij CrossRoads International Church in Amstelveen en maakt een van de laatste optredens bij van senior Pastor Gerard Kelly. Eenmaal thuis aan de koffie met baklava kwam de gedachte in me op dat het meer dan de moeite waard is hier iets over te bloggen. Het heeft zeker iets van een persoonlijk ‘dank je wel’ aan iemand die ik afgelopen jaar regelmatig hoorde spreken. Maar dat kan ook per mail, op deze plek wil ik iets meer delen van wat er op zulke momenten in mijn beleving gebeurt. Ik denk dat de manier van omgaan met christelijk geloof bij iemand als Kelly een aantal elementen bevat die het waard zijn te benoemen.

Terwijl in de blogosphere en op andere plekken het thema ‘geloven en twijfelen’ een nieuwe dynamiek krijgt rond het boek van Boele Ytsma, merk ik luisterend naar deze engelsman hoezeer zijn verhaal ook hieraan raakt. Ik snap dat dit lijntje zeker ook loopt via mijn persoon. Ik neem die vragen mee, ze malen momenteel veel door m’n hoofd. Geloof en twijfel heeft altijd al een speciaal plekje gehad in mij. Ik zie het als elementen die niet zonder elkaar kunnen. Geloof heeft iets van een mysterie omdat het geloof is en niet samenvalt met meetbaar of bewijsbaar weten. Het daagt mijn verstand en gevoel uit, sluit soms daarbij aan, en even later botst het met zowel het een als het ander. Ik hoop later er iets meer over te zeggen, geïnspireerd door een scherpe column van Reinier Sonneveld.

Terug naar Kelly, een theoloog, artiest en entertainer die met een ontembare energie druk heen en weer loopt op een podium. Decor is de aula van het Amstelveen College met een podium in het midden, zodat elke spreker 360 graden mag draaien omdat overal het publiek zit.

God op de Zuidas

Het is alweer even geleden dat ik een vriend van me ophaalde bij het WTC. Voordat we in de auto sprongen liepen we nog even rond en lunchten we in de stralende zon op een van de terrasjes die de Zuidas rijk is. Tussen de krijtstreeppakken en zijden Prochownick stropdassen. Het zinderde om me heen, maar ook binnenin mij. De ruimte, de dynamische hectiek hadden een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. Juist op zulke momenten krijg ik dromen over God enzo. “God.., kan dat hier?” “Wat zou er gebeuren als…?”, vroeg ik me hardop af. M’n derde blog in m’n serie over God & de Euro. Nu vooral mijn droom…

Op dat moment was ik zelf werkzaam als pionier op het vlak van christelijk geloof onder young professionals in Amsterdam Centrum. De sprong naar deze wereld van professionals in het zakencentrum van Nederland was niet zo groot. Intussen is er een tijd verstreken, de Kredietcrisis is intussen geen theorie meer. De ambitieuze bouwplannen voor de Zuidas zijn voorlopig afgeblazen. Maar met dat ik dat nieuws las, was er meer. Die lunch van toen, in de zon kwam me onlangs weer scherp op het netvlies. In Trouw viel m’n oog op een paar artikelen, waaruit ik opmaak dat meer mensen deze droom hebben en er zelfs al werk van gemaakt hebben. God lijkt weer terug op de Zuidas. Hij zou te vinden zijn in De Blauwe Engel aan de cappucino en het bier, maar ook in de stiltekapel in de Thomaskerk, een steenworpsafstand verderop.

Worden als Aaf

Vanmorgen heb ik eens wat nagedacht en besloten dat ik meer wil gaan lijken op Aaf. Tenslotte, het leven is te leuk om zo degelijk te doen. Waar blijft m’n zelfrelativering? En ik had me voorgenomen meer blogs van de kleine dingen te maken. Over Amsterdam. Over het leven. En nu weet ik het zeker: meer dus van Aaf.

Terwijl ik boodschappen doe bij de Liddl en XL Albert Heijn in de Maxis, raak ik ronduit in een gelukkige stemming. De winkel is groter en schoner, de terugweg is zonovergoten. Allemaal met dank aan Aaf. Sinds ik de nrc.next lees ontmoet ik haar dagelijks. Ze trekt dan lelijke of juist hele leuke gezichten tegen me. Voordat het echte wereldnieuws losbarst is daar Aaf. Voluit Aaf Brandt Corstius, maar ik stel voor het simpel te houden. Aaf kan iets wat ik ook wil kunnen. Nee, ik ben niet ongelukkig met mezelf, maar het kan nog gelukkiger zeg maar. En ik kan wel bij mezelf steeds aankomen met Jezus of Gandhi, maar je kunt ook gewoon relaxed eerst eens beginnen met Aaf. ‘Dat moet te doen zijn’, denk ik en ik voel me ontspannener dan ooit. Alleen al zo als ze dagelijks anders naar me kijkt. Zoiets voelt ze aan! ‘Bekijk het leven vandaag nu eens van deze kant’, lijkt ze te willen zeggen. Rimpelneusje, so cute, maar ook vuisten: ‘ik kan het leven aan’. Kijk daar raak ik door geëmpowered.

In me woedt intussen een groot gevecht. Ik ben geneigd alles te onderzoeken over Aaf, haar carrière, een overzicht van haar publicaties. Niet dat ik er iets van weet, maar het staat wel zo degelijk. Maar ik houd me in. Aaf zou het ook niet doen. Ik stel me voor dat ik meer zo door Amsterdam ga fietsen zoals ik in gedachten haar het zie doen. Ooit komen we elkaar tegen, een fascinerende gedachte.
Dagelijks van die kleine voorvallen bij de kassa. Amsterdam is al mooi, maar door de ogen van Aaf is het overzichtelijker, knusser. Net als elke zichzelf respecterende media-icoon woont Aaf ook in Amsterdam. Net als ik. Precies ook de reden om er nooit meer weg te gaan. Zelfs in Hilversum beginnen ze het door te krijgen. Pauw en Witteman zitten hier al elke avond, gevolgd door DWDD. Wat is heerlijker als je gaat lunchen in Plancius tegenover Artis en Matthijs van Nieuwkerk zit twee tafeltjes verder? In Amsterdam hoef ik niet zelf iemand te zijn. Daar zorgt Aaf voor en al die andere namen. Zo zorgen we hier voor elkaar. Je hoeft het niet alleen te doen. Jort Kelder die bij Dauphine binnen komt met zo’n houding: ‘ik ben ook maar een hele gewone jongen’. Handen in de zakken, hoog water. En zo voel ik me dan ook. Zoiets werkt direct, met blijvend effect. Amsterdam is heerlijk.

O ja, over Aaf. Ze heeft koorts. En wil een netbook kopen. Gister las ik het. Ons mooie moment van de dag werd even verstoord. Ze begon op mij te lijken: winkel in, winkel uit, en niet kunnen kiezen. Die kant moeten we niet uit. Het mooie van Aaf is dan weer dat ze het kwijt aan de koorts. Bij haar gaat zoiets dus weer over. Gelukkig maar, dat geeft mij hoop. En ik hoop stilletjes dat ze dit domme idee laat schieten, want zij heeft best geld voor een MacBook Air. Ik niet. En dat is nou wat ik zo bewonder in haar. Zij schrijft gewoon over haar mislukte ontbijt, haar sportprestaties (beroerd geloof ik) en verhuizen. Ik schrijf me rot aan diepzinnige pogingen. Maar haar stukjes worden betaald. Kijk, die kant wil op. Ik kan nog zo veel leren.
Tijd voor koffie. Ik heb ineens behoefte aan hele sterke, met opgeklopte melk.
Het valt nog niet mee.