God is zo gek nog niet

Kluun blijft me verrassen. Elke keer als ik iets van ‘m denk, is het toch even later ook weer anders. Zo verging het me destijds bij het lezen van z’n bekende boek Komt een vrouw bij de dokter. Nu gebeurde het weer met zijn nieuwste boekje ter ere van De Maand van de Spiritualiteit. Voor wie het nog niet weet: sinds 31 oktober is het De Maand van de Spiritualiteit. Een inititiatief van de KRO, uitgeverij Ten Have en dagblad Trouw.

Kluun dus. Want hij schreef de speciale essay voor deze maand: God is gek. Ik ga het morgen maar kopen voor 2,50 en ben intussen benieuwd. Mijn eerste reactie was een zucht. Na alle oversekste passages uit zijn bekende boek, vreesde ik even iets heel plats. Maar mijn verrassing was groot, toen ik vorige week Pauw en Witteman keek en daar Kluun zowaar ten strijde zag trekken tegen de arrogantie van het atheïsme.

DSBacle

De liefhebbers van Winnie de Poeh konden deze week in hun onderbewustzijn zich zo thuisvoelen bij de stemmen in de media. Knorretje Scheringa riep steeds iets van ‘het gaat lukken, het gaat lukken!’ en op de achtergrond hoorde je dan het vertrouwde gebrom van Iejoor Bos die bij elke nieuwe poging bijvoorbaat ondertitelde met ‘dit gaat niks meer worden, maar dat hindert niks, je hebt het geprobeerd .. en let maar niet op mij’. En zo was alle hectiek in de wereld van grote mensen toch eigenlijk ook heel kinderlijk vertrouwd. Gelukkig maar.

Maar dan zijn we op bladzijde 23 en wordt het weer weekend. En in het weekend wordt er eigenlijk niet voorgelezen, nou ja soms stiekum dan. De Volkskrant wil soms al alwetende verteller je op de vroege maandagmorgen bijpraten wat er in dat stille weekend aan het normaal zo vredige Frederik Hendrikplantsoen in Amsterdam allemaal gebeurd is. De vraag wordt wat er op bladzijde 24 en volgende te lezen zal zijn, lieve lezertjes. En welke plaatjes onze ogen zullen aantreffen. Winnie de Grave hangend in een boomgat of de bulderende Teigetje Zalm rondspringend van plezier? Met z’n allen hangend aan een laatste strohalm boven de afgrond op Expotitie of zien we de vrienden weer aan de gedekte tafel zitten onder rustgevende leiding van Janneman Wellink? Ik denk zelf dat de schrijver en de tekenaar daar nog wel even zoet mee zijn. In de tussentijd stel ik wat vragen, ten slotte moet ik ook weer slapen vannacht. En er zijn een paar kleine vraagjes, want zo simpel vind ik het niet meer.

Obama en de Nobelprijs voor Sceptici

Gister verraste het nieuws mij net als iedereen dat Barack Obama de Nobelprijs voor de Vrede krijgt. In de uren na dit nieuws ontspint zich iets dat laat zien dat een Vredesprijs nogal wat onvrede en scepsis oproept. Het is zelfs de vraag of de prijs voor Obama hem helpt of eerder een blok aan zijn been zal blijken. Aan de andere kant: ik weet niet of er zoveel is veranderd. Negen maanden geleden schreef ik mijn eerste blog op deze site over de inauguratie van Obama. Tot mijn verrassing zag ik net dat het toen ook al ging over.. scepsis. Wat is dat toch? Wat is het dat Obama oproept en losmaakt bij mensen?

Enerzijds is Obama mateloos populair en tegelijk gonst het binnen en buiten de VS van de scepsis. Gaat deze ’sterrenstatus’ zich tegen hem keren? Je kon er wat dat betreft op wachten: ‘deze man heeft nog helemaal niets gepresteerd, hij is amper 9 maanden president’ zo klinkt het van verschillende kanten. ‘Humbled’ klonk het gister op uit zijn eigen mond via Twitter met slechts één woord. Obama zelf uit zich nederig en voelt zich niet in het rijtje thuis van grootheden die deze prijs verdienden. Hij kan ergens niet veel anders